Mijn WK finale

Sinds een zevental seizoenen staat mijn leven in het teken van de voetbalhobby’s van mijn drie kinderen. Om als gescheiden vader betrokken te blijven meldde ik mij aan als leider voor het team van mijn oudste zoon en tot op de dag van vandaag vervul ik die functie. Nu wel in het team van de jongste en naast het leiderschap vervul ik nog meer functies, de betrokkenheid is nog steeds groot. In die jaren leer je hoe kinderen naar voetbal kijken, de omschakeling na een wedstrijd is fenomenaal. Als de ouders zitten na te praten zitten de kinderen achterin de auto elkaar uit te nodigen om te komen play-stationnen. Je leert ze te motiveren, ook als de resultaten uitblijven of ronduit slecht zijn. Je leert ze genieten van voetbal, van het spel maar ook van de sociale aspecten erom heen. Je deelt de passie met ze, de liefde voor een club, een speler en voor het spel. Zondagavond, 1900 uur één keer in de twee weken, is voor hen en mij. Je troost ze als ze weer eens verloren hebben door ze voor te schotelen dat ze voetballen om te léren voetballen. Na verlies kun je immers alleen maar winnen. En af en toe pak je ze op. Als ze gevallen of neergehaald zijn. Dan bied je ze een helpende hand, aait een keer over de zere plek en zegt dat ze moeten proberen te verbijten en door te gaan. Je staat aan de zijlijn en ziet ze groeien, als kind, als persoon en als voetballer. Ze komen in selectieteams, voetballen zich naar de hoofdklasse en staan steevast in de basis als belangrijke pilaar in hun teams. Dat is, gezien de situatie, een enorme, mooie ervaring. Zo nu en dan betrap ik mijzelf op kippenvel en natte ogen na een mooie actie of een gewonnen wedstrijd. Geluk zit in een klein hoekje.

Enkele weken geleden zaten mijn ex en ik de agenda door te nemen om de planning van de komende vakantieperiode op elkaar af te stemmen. Om represaillemaatregelen te voorkomen is mijn meegaandheid soms op het slijmerige af. Wat zij voorstelt, ondanks afwijkingen in gemaakte afspraken, aanvaard ik. De motivatie dat ik geniet van de kinderen als ze bij mij zijn is niet afhankelijk van agenda’s of gemaakte afspraken. Op dat moment was er nog geen zekerheid dat het Nederlands elftal zich zo uitmuntend door het WK zou manoeuvreren en was ik eigenlijk niet zo bezig met het delen van mijn ervaringen over het WK met mijn kinderen omdat het vertoonde spel daartoe geen aanleiding gaf. Alleen de wedstrijd Nederland - Japan had ik kunnen zien met mijn jongste zoon. Voor de rest bespraken we de wedstrijden wel als ze bij ons waren. Nu naderde de finale en plotseling besefte ik mij dat ik het weekend voor de vakantie geruild had met mijn ex. Het weekend waarin het Nederlandse elftal de finale zou spelen tegen Spanje, mijn andere favoriet. Dat besef tackelde mij op Bommeliaanse wijze. Hard, meedogenloos, maar zuiver op de bal. Mijn nederigheid had mij weer eens parten gespeeld, ik lag geblesseerd op het veld en er was niemand die mij oppakte en bemoedigend toesprak. Het besef dat dit soort dagen, dit soort wedstrijden, dit soort eraringen maar één keer in de vier jaar voorkomen of zelfs maar één keer in tweeëndertig jaar maaide het geluk voor mijn voeten weg. Ineens had de finale voor mij geen waarde meer. Ik had al het voetballeed en geluk met mijn kinderen gedeeld, maar deze dag weggegeven aan mijn ex. Wat het resultaat ook zou zijn, wereldkampioen of tweede, voor mij was het bij voorbaat al een verliespartij. Ik leefde met de gedachten om te genieten van mijn kinderen als ze er wel waren en niet te treuren om de tijd dat ze er niet waren, maar met het besef “alleen” naar de finale te moeten kijken, kwam ook de vergelding. Was er voor de meeste ouderen onder ons de frustratie van twee verloren finales ergens in een grijs verleden, voor mij gold dit als de derde. Ik kon, dat wat ik deelde met mijn kinderen, niet delen op het moment dat het live zou gebeuren.
Ik schrijf dit op de ochtend van 11 juli 2010. Wat het gaat worden in Zuid Afrika weet ik nog niet. Niemand weet dat op dit moment. Ik hoop op een mooie wedstrijd, op fantastisch voetbal en schitterende doelpunten. En als Nederland wereldkampioen wordt zal ik met natte ogen en kippenvel beseffen dat dit soort momenten gedeeld moeten worden met de mensen waar je het meest van houdt.