Drugs

Naar aanleiding van de uitzending van Pauw en Witteman over het drugsbeleid, waarbij Job Cohen (burgemeester Amsterdam), Ciska Joldersma (Tweede Kamerlid CDA), Lea Bouwmeester (Tweede Kamerlid PVDA) en Max Daniel (Taskforce Hennepteelt) aanwezig waren, wil ik u de vraag, die ik in dat programma bij het internetdebat ook gesteld heb, nogmaals voorleggen om over de legalisatie van soft- en harddrugs op economische gronden na te denken en mee te nemen in besluitvorming rondom het drugsbeleid. Van hennepteelt tot de eindgebruikers worden zeer veel financiële middelen aangewend om het vooral maar tegen te houden. Een gevecht die we al decennia lang op punten verliezen en waarbij we het aantal gebruikers en verslaafden in landen met nog extremere repressieve maatregelen alleen maar zien groeien.
Zo is het ook met het drugsbeleid. Er is productie van drugs, zie de hennepteelt. Er is import, vanuit landen als Afghanistan, Pakistan, Bolivia, Columbia, enz. Er is handel, getuigen de vele drugsrunners en straathandelaren. Er is verkoop, zie de vele coffeeshops. En er zijn vele gebruikers, zie diezelfde coffeeshops. Wat is er echter werkelijk aan de hand. Er is veel geld gemoeid met de bestrijding van de criminaliteit rondom drugsgebruik. Er is veel geld gemoeid met preventie en voorlichting om er voor te zorgen dat er geen nieuwe gebruikers bij komen of dat huidige gebruikers ontmoedigt worden ermee door te gaan. Er is veel geld gemoeid met discussies en debatten over het drugsbeleid. Maar al de inkomsten uit de productie, verhandeling en consumptie van drugs (afgezien van de paar coffeeshops die afdracht hebben) gaan naar een klein gedeelte drugshandelaren. Die verdienen miljarden aan hun handel terwijl de slachtoffers, de landen waar de drugs terecht komt, geen cent ontvangen. Een oneerlijke strijd.

Wat zijn de bezwaren, tegen het drugsbeleid op dit moment, die het meest gehoord worden?
- Er is veel onveiligheid bij hennepteelt. (20 branden per maand door verkeerde bedrading en brandonveilige behuizing zoals zeecontainers of zolders).
- De enorme bedragen die de handelaren vangen.
- Het witwassen van zwart geld door de onderwereld.
- De enorme toeloop van drugstoeristen.
- Overlast van koeriers en gebruikers.
- Gezondheidsklachten gebruikers.
- Veelvuldig inzet van douane en politie.

Om te beginnen de brandveiligheid of het gebrek daaraan. Met legalisatie kunnen er voorschriften uitgevaardigd worden en opgedragen, de naleving ervan kan gecontroleerd worden door brandweer. Die wordt immers betaald uit de belastingen die geheven worden op drugs. Meneer Daniel sprak van 2 miljard euro wat door de handelaren verdiend wordt aan de export. Als we uitgaan van 52 procent belastingen en taksen dan levert dat 1,04 miljard op voor de schatkist. Lijkt mij een mooi bedrag om mee te beginnen.
Het witwassen van zwart geld door de onderwereld kan in één wet vernietigd worden. Door legalisatie is er immers geen grond meer om in de onderwereld te opereren. Mocht dit, op enigerlei wijze, toch nog actief zijn kan er onderzoek naar plaats vinden en ingegrepen worden. Er is immers geld beschikbaar uit de belastingen die geheven worden op drugs.
De deur zou opengezet worden voor vele drugsgebruikers uit de hele wereld om maar vooral hier hun handel te drijven. Dat levert, mijn inziens, alleen maar meer inkomsten op, gezien de genoemde belastingen. Omdat er geen sprake is van illegaliteit is er ook geen criminaliteit rondom de verkoop, ook al gebeurt dit door toeristen. Als we willen dat er geen toeristen hun drugs hier komen ophalen is het juist van belang nauw samen te werken met het buitenland. De meest ideale situatie zou zijn als ook Europa legaliseert. Beter zelfs zou het zijn als we een mondiale legalisatie krijgen. Daarmee zouden o.a. de cocaboeren in Bolivia en Colombia ook een beter bestaan krijgen en kunnen er milieueisen gesteld worden aan de verbouw en teelt van de verschillende noodzakelijke gewassen.
In de steden is veel overlast van handelaren en gebruikers. Naar mijn mening zou het een grote verbetering zijn als iedereen overal zou mogen roken, slikken of spuiten. Als er speciale locaties zouden komen om hun roesmiddelen tot hun te nemen haal je gebruikers van straat. Het rookverbod zou aangepast moeten worden in die locaties. Het is werkelijk absurd dat in een coffeeshop een rook verbod is. Wat is anders de functie van een coffeeshop. En handel op straat zou niet meer bestaan omdat het overal verkrijgbaar is. Softdrugs in de “supermarkt” en soft- en harddrugs bij de “slijter”. Het grote voordeel hiervan is dat er inkomsten gegenereerd worden uit de verhandeling van drugs, wederom in de vorm van belastingen.
De angst dat er een explosie zal komen van drugsgebruikers is nooit bewezen, er is immers nooit een legalisatie geweest, dus is die stelling simpelweg niet toetsbaar. Bij de introductie van het gedoogbeleid is het gebleken dat er minder gebruikers hun weg naar de drugs gevonden hebben. Althans, minder dan in de omringende landen en minder dan gevreesd werd. Dit is mede te danken aan de drang van mensen om nieuwsgierig te zijn naar vooral de verboden middelen in het leven. Als het open en bloot op tafel ligt hebben mensen geen behoefte meer om te experimenteren. In landen waar de repressieve maatregelen nog vele malen erger zijn dan hier (bijvoorbeeld de Verenigde Staten) is het aantal gebruikers aanzienlijk meer dan hier. Bij de “Drooglegging” in de twintiger jaren van de vorige eeuw is zelfs de maffia geboren. Repressie helpt niet.
De angst dat de gezondheid in het gedrang komt omdat er meer mensen gaan gebruiken en verslaafd zullen worden is niet gegrond. Ten eerste omdat het dus niet bewezen is of kan worden dat er een toename zou zijn van drugsgebruikers. En ten tweede omdat het probleem niet bij de drugs vandaan komt, maar bij de illegaliteit. Op dit moment is het niet mogelijk om veel gebruikers te bereiken, omdat ze niet bekend zijn. Doordat ze in de illegaliteit terecht komen is het op het gebied van gezondheid niet te controleren. Met alle gevolgen van dien. Bij legalisatie kan niet alleen de opvang van gebruikers of verslaafden geregeld EN betaald worden. Er kan op voorhand ook voor de gevaren gewaarschuwd worden via reclame en voorlichting, welke betaald worden uit de inkomsten uit de consumptie, productie en verhandeling van drugs.

Dit softe beleid levert aan de ene kant inkomsten op, in de vorm van belastingen, aan de andere kant zal het minder kosten met zich meebrengen. Er is minder brandweer inzet nodig bij de bestrijding van de branden in de onveilige hennepteelt. Of in ieder geval minder als in bij bestaande legale industrie. Er is minder politie toezicht nodig bij coffeeshops of op de bekende, niet officiële handelslocaties. De politie zou zich dus meer kunnen richten op andere belangrijkere zaken. Eventueel zou er zelfs op de politie bezuinigd kunnen worden als blijkt dat er weinig werk voor ze overblijft. Douane op Schiphol en in de havens hoeft niet op zoek naar drugsrunners of drugscontainers. Nog even voor de duidelijkheid, het gaat hier om de legalisering van zowel soft- als harddrugs. (We hanteren bij drank ook geen verschil tussen een biertje of een glas wodka). Dus niet om uitbreiding van het gedoogbeleid. Maar een zelfde open behandeling van drugs zoals het ook vorm heeft bij drank en tabak.
Door deze zelfregulering is veel meer mogelijk op het gebied van voorlichting, gezondheidzorg, maar ook het onderzoek naar de gevolgen van het gebruik van drugs. Niet alleen bij jongeren. Ook bij ouderen. Nu wordt bepaalde softdrugs voorgeschreven bij MS-patiënten. Wellicht zijn er anderen vormen van ziekten waarbij het gebruik van drugs pijnverzachtend kan werken. Er komt in ieder geval veel geld vrij om er onderzoek naar laten te verrichten.
Daarnaast zal legalisatie ook de kwaliteit van de verschillende vormen van drugs controleerbaar houden. Door de illegaliteit en de exorbitante winsten die gemaakt kunnen worden bij het versnijden van bijvoorbeeld cocaïne vallen veel slachtoffers die anders gewaarschuwd kunnen worden.
Naar mijn mening zal het nooit helemaal uit te bannen zijn. De handel, de consumptie en de gevolgen. De gevolgen van drugs op de gezondheid, zoals ook bij de uitzending van Pauw en Witteman (van 24 februari) duidelijk werd. Een klein percentage zal er iets aan kunnen overhouden. Dat is een schrikbeeld waar niemand aan wil. Maar dit schrikbeeld is nu ook al aanwezig en hangt als een spook boven de verdere uitbreiding van het bestaande beleid. Dit wordt vaak gezien als legale reden om het beleid om zeep te helpen. Maar die excessen, hoe erg ze ook zijn, zien we ook bij drank. Er overlijden nog steeds vele malen meer (122 keer zoveel per jaar) mensen aan de gevolgen van drank en tabak dan aan drugs. Als we dan de legalisatie op economische gronden beleid maken dan kunnen we met het geld wat hieruit vrijkomt de mensen helpen. Door onderzoek te laten doen naar de gevolgen van de verschillende stoffen in drugs is het wellicht mogelijk deze stof te neutraliseren of eruit te filteren waardoor het niet meer, of minder, verslavend zal werken. Nu is er weinig tot geen onderzoek in verband met de kosten die dit met zich mee brengt.
En dat is toch een raar fenomeen. Laat de drugs zelf betalen voor de gevolgen van het gebruik. Net zoals gebeurt bij drank, tabak en gokken. Over de moraal zou je kunnen twisten, de vraag is dan wel gerechtvaardigd of dit zinvol of noodzakelijk is. Maar dan zouden we nog altijd kunnen profiteren van het onbetwistbare feit dat drugs er altijd is geweest en er altijd zal zijn. Als roesmiddel en ook als medicijn.